ఇప్పపూలు -మొదటిదాని తరువాత

విప్పపూల చెట్టు దగ్గరకి తీసుకెళ్ళమని కొత్తగకుదిరిన పనమ్మాయి ఎల్లమ్మ వెంటపడ్డాను(ఆ ప్రదేశం కొత్త అవ్వటం వలన అలా ఆధారపడల్సోచ్చింది) అదంతా పెద్ద ఆవరణ ,నిజమయిన అడివిలా వుంది (అప్పుడు నా చిన్ని బుర్రకు )మొత్తానికి ధంతావధానం అవ్వకుండానే నిద్రకళ్ళతో ఎల్లమ్మ వెంటపడి వెళ్లాను ,మా ఇంటి ఫెన్సింగ్ ఆవథలకి తీసుకెళ్ళి ఓ పెద్ద చెట్టు కింద నిలబడింది ....నేనేమో సహనం పట్టలేక ఇంకెక్కడా ,ఎంత దూరం అంటుంటే ...ఆ అమ్మి సావధానంగా "ఇక్కడ ఏరుకోవచ్చు ఎవరు నడవరు "అంటూ వంగి ఎండిపోయిన ద్రాక్ష ,చిన్న కుంకుడు తొక్కలు లాటివి ఏరడం మొదలెట్టింది ,,నేనేమో అయ్యేవో తరువాత యేరుకో ముందు విప్పపూలు కోసుకోచ్చుకుందాం పద అనటం తడవు ..ఇవ్వెగధఇప్పపూలు నూ కూడా మంచి చూసి యేరు అంటు ..ఇది బాగుంది తిని సుడు అని నా నోట్లో పెట్టింది ..మనం "దూ ' అని వుమ్మి ఛీ ఇయ్యేవరికి కావాలి అంటూ ఇంట్లోకి వురికాను ....నా వెనుకే ఎల్లమ్మ పమిట కొంగు నిండా బోలెడన్ని తెచ్చి వంటగదిలో అమ్మ ముందు పోసింది ...మా అమ్మ కి విషయం తెలిసి ఒకటే నవ్వు ...నేను అవి తలలో పెట్టుకునే పూలనుకుని వాటికోసం కలవరించానని ..నోరంతా చేదుగా కుంకుడు రసం నోట్లో పడ్డట్లు వుండే విప్పపూలు నాకస్సలు ఇష్టం లేదు . వారం తరువాత భద్రాచలం వెళ్ళినప్పుడు గుడి దగ్గర ప్రసాదం ల ఇస్తోంటే ఇంకా ఆశ్చర్యపోయాను .... తరువాత అమ్మ వాటి ప్రాశస్త్యం చెప్పింధనుకోండి ....మొన్నామధ్య సాక్షిలో చదివి గుర్తు చేసుకున్నాం . ......తరువాత ఆటలకోసం చాల ఎరేదాన్ని :) అలా నా రంగుల కల విప్పపూవు వెలీసిపోయింది .
( ప్రాబ్లం వల్ల కొంత పోయింది అందుకే మరల రాసాను )

నా స్నేహితులు -7

అప్పటి మా ట్రైనింగ్ తరువాత వివిధ జిల్లాల్లో మాకు పోస్టింగ్స్ రావటం చేసే వృత్తిలో ఎవరికీ వారు తీరికలేకుండా అవ్వడం తో నెమ్మది నెమ్మదిగా మేమంతా అప్పుడప్పుడు కలిసేవాళ్ళం కాస్త తగ్గించేసాం ,,,నేనే ముఖ్యంగా ఎటు వెళ్ళకుండా ఉద్యోగం ..ఇల్లు , చదువు వీటిలోపడి పోయాను .ఆ ఇయర్ కూడా నా మెయిన్ ఎగ్జాం క్లియర్ కాలేదు ..ఒకరకంగా విరక్తి తో చేసే ఉద్యోగం లోనే ఆనందం వెదుక్కోవడానికినిశ్చయించుకున్నాను . {అందని ద్రాక్ష పుల్లన చందాన :)}
చాల ఆలస్యమ్గా తెలుసుకున్నాను ...రాజకీయాల్లోనూ ఉద్యోగుల్లోను శాశ్వతమిత్రులు శాశ్వత శత్రువులు వుండరని ...అంతా ప్లాస్టిక్ నవ్వులు ప్లాస్టిక్ పువ్వులే ...నేను చాల కాలం అమాయకంగా అందరిని నమ్మేదాన్ని ,,అంతా నాలానే వుంటారనుకునేప్రతిది ఓపెన్ గా మాట్లాడేదాన్ని ..నాకు ఒకే ఒక్క మంచి స్నేహితుడు వుండేవాడు .. అతనిది కూడా మా బాచ్ సెలక్షన్ {పేరు రాయట్ల} మంచి మేధావి ,గోల్డ్ మెడలిస్ట్ సివిల్స్ ఇంటర్వ్యూలుపోగొట్టుకుని ఇక్కడ అడ్జస్ట్ కాలేక డిప్రెషన్ తో అలవాట్లతో జీవితాన్ని అర్ధంతరంగా ముగించేసుకున్నాడు ....నాకన్నా చిన్నవాడు ఎంతో మంచి భవిష్యత్తు వున్నవాడు తినే కంచం ముందు కూర్చుని అలానే ఒరిగిపోయాడనే వార్త నన్నెంతో తీవ్రంగా కలిచివేసింది ...నేనెప్పుడు మందలిస్తూ బుద్దులు చెప్తానని అక్కయ్యా అంటూ పిలిచేవాడు తను ఎప్పుడు మాట్లాడాలనుకుంటే అప్పుడు సమయం కూడా చూడకుండా ఫోన్ చేసి చెప్పేవాడు ,,నేను నిద్ర లేచి ఓపిగ్గా చెప్పేదాన్ని ....తను చనిపోబోయే ముందు రెండురోజుల ముందు కాల్ చేసాడు అదే చివరి పిలుపు కనీసం తనని చూడ్డానికి కూడా వీలుపడలేదు ఎంతో దూరం ....అత్యవసరంగా ముగించేసారు . ఇతను తప్పించి నాకు డిపార్ట్ మెంట్ లో నాకు స్నేహితులు లేరనే చెప్పవచ్చు .

నిజం చెప్పాలంటే ఒక మూడు ఏళ్ళు క్రితం వరకు నా లోకం అంత నేను చేసే ఉద్యోగమే .....పూర్తిగా మునిగిపోయాను .ఇంటి విషయాలు ఆఫీస్కి వెళ్ళేవి కాదు కాని ఆఫీసు మాత్రం ఇంట్లో వుండేది ....ఇంట్లో కుడా నా మీద పెద్దగ భాద్యతలు లేకపోవడం ఆఫీసు పనిని ఎంజాయ్ చేస్తూ పూర్తిగా నాకెంతో ఇష్టమయిన పుస్తకాలు ఎక్కడో జ్ఞాపకాల పొరల్లో భద్ర పరిచాను . ఆ సమయం లోనే మా పాప చదువు నిమిత్తం దూరంగా ఉండటం ...అంతా ఖాళి గా వెలితిగా వున్నా సమయం లో వృత్తిరీత్యా పరిచయమైన ఇద్దరు జర్నలిస్టు మిత్రులు నా స్నేహితుల జాభితాలో చేరారు ...చాల దగ్గరయ్యారు ,,ఇద్దరు దాదాపు ఆరు నెలల తేడాతో కలవడం జరిగిందీ ,,ఎంతో మంది కలుస్తుంటారు కాని అక్కడివరకే మా పరిచయాలు పరిమితమయ్యేవి ,వీరిలో ఒక స్నేహితుడు నా అలవాట్లనే మార్చేసారు మరిచిపోయిన నా ప్రపంచం లోకి వెనుకకి తిరిగి చూసుకునేలా చేసారు ..తను చదవని పుస్తకం లేదు చూడని సినిమా వుండదు . సున్నితమయినవాడు చిన్న వయస్సులోనే అరవయ్యి ఏళ్ళ అనుభవం వున్నా వాడిలా మాట్లాడే తన ముందు ఎవరయినా తల వంచాల్సిందే .ఇంకో మిత్రురాలు అభిరుచులు వేరయినా ఇద్దరం ఎంతో కలిసిపోయాము ..నాకు ఎప్పుడు ఒక సందేహంతొలుస్తుంది ...తనకోసం కన్నా నా కోసం ఎక్కువ ఆలోచిస్తుందేమోనని తన కుటుంబ సభ్యురాలిగా నన్ను చూస్తుంది ,నేనుఈ రకంగా నేను ఎంతో అదృష్టవంతురాలని అని చెప్పవచ్చు ...నేను వీళ్ళ తో గడిపితే ఎంతో సేద తీరతాను . ఈ కొత్త ప్రపంచాన్ని పరిచయం చేసింది నా మిత్రుడే . ఇదండి నా స్నేహితుల జాభితా .....ఎంతోమంది వున్నా కొందరు మాత్రమె హృదయాన్ని తాకుతూ .....వారు ఎక్కడ వున్నా ఎన్నేళ్ళయినా మనస్సు పొరల్లో రెపరెపలాడుతూ వుంటారు .
రేపు ఆదివారం నా చిన్ననాటి {ఎనిమిదవ తరగతి } స్నేహితురాలు తణుకు నుండి నా దగ్గరకి వస్తోంది ...సో రేపంత మనం బిజీ బిజీ .............................

నా స్నేహితులు -5

సివిల్ సర్వీసు రాయాలని నిర్ణయించుకోవడం మొదలు నాది ఏకాంత వాసం అయ్యింది {ఏర్పరచుకున్నాను} ఈ ఎగ్జామ్స్ పైన కనీసం గైడ్ చేసే సంస్థలు సరయినవి మేమున్న సిటీ లో లేవు ,అటువంటి పరిస్థితి లో ఢిల్లీ నుండి హైదరాబాద్ నుండి బుక్స్ పోస్ట్ ద్వారా తెప్పించుకుని నా సొంత నోట్స్ తయారు చేసుకుంటూ ,పూర్తిగా పుస్తకాల తోనే నా సహజీవనం అయ్యింది .మా పాప ,తను సాయంత్రం త్వరగా వచ్చిన డిన్నర్ కానిచ్చుకుని ప్రక్క వీధి లో వున్నఅమ్మ వాళ్ళింటికి వెళ్ళిపోయి నిద్ర టైం కి ఇంటికి వచ్చేవారు ఆవిధం గా వాళ్లు నాకు ఏమాత్రం ఇబ్బంది లేకుండా చేసేవాళ్ళు . వానలు రాని వరదలు రాని పండుగలు రాని అవేవి మా ఇంట్లో కనబడేవి కాదు .మొట్టమొదటి సారి ప్రిమిలిమినరీ పాస్ అయినప్పుడు మా పాప ముఖం లో వెలుగు లు ఇప్పటికి మరిచిపోలేను . నేను తనని తగినంతగా శ్రద్దగా పట్టించుకోపోయిన ఎక్కడికక్కడ సర్దుకుంటూ నేను సర్వీసు తెచ్చుకోవడమే ధ్యేయమన్నట్లునన్ను ఎంకరేజి చేసేది .అప్పట్లో స్టేట్ సర్వీసు స్టాఫ్ సెలక్షన్ అన్ని అటెంప్ట్ చేశాను ,సివిల్స్ మెయిన్ యెగ్జమ్ వరుసగరెండు సార్లు క్లియర్ కాకపోవడం తో నా సబ్జెక్టు పబ్లిక్ అడ్మినిస్త్రషన్ నుండి తెలుగు లిట్ట్ కి మార్చుకున్నాను. హైదరాబాద్ లో తెలుగుసాహిత్యం బాగా చెప్తారు ,వినకుండా రాయలేము ,మంచి నోట్స్ కూడా ఇస్తారు అని ఎవరో చెప్పగా అప్పుడు అడుగు బయటకు పెట్టాను ఒంటి స్థంబం మేడనుండి .
నేను హైదరాబాద్ వెళ్లడానికి చాల కష్టపడ్డాను. ప్రశాంతం గా ,ఒంటరిగా వుండటం అలవాటు పడ్డ నా మనస్సుకి సర్దిచేప్పుకోవడానికి ఎంతో ఇబ్బంది పడ్డాను ,ఒకటి కావాలంటే వేరొకటి వదులుకోవాల్సిందేనని అప్పటికే నాకు అర్ధం అవ్వింది.ఇల్లు వదిలి హైదరాబాద్ లోని ఒక హాస్టల్లో పడ్డాను ,హాస్టల్ కి నేను చేరిన స్టడీ సర్కిల్ కి ఒక పది నిమిషాల దూరం .అక్కడ కొత్త జీవితం మొదలయ్యింది -:( నా రూమ్ పక్క ఒక వైపు టీవీ లో ఆర్టిస్ట్ గా పనిచేసేవాళ్ళు ఒక ప్రక్క కమల నెహ్రూ పోలితెక్నిక్ లో చదివే అమ్మాయిలూ ఏదో జాబ్స్ కి ప్రయత్నించే అమ్మాయిలూ అలానే మాకులా స్టడీ సర్కిల్ అమ్మాయిలూ వుండేవాళ్ళు .మా వింగ్ లో దాదాపు గుంటూరు వాళ్లు వరంగల్ ,నల్గొండ వాళ్లు వుండేవాళ్ళు .వాళ్ళందర్నీ చూస్తోంటే వీళ్ళంతా జీవితాన్ని ఆనందంగా ఆస్వాదిస్తున్నట్లు తోచేది ,ఎప్పుడు నవ్వులు పువ్వులు విరిసేవి ,..నా ముందేమో కొండంత భాద్యత కనబడేది ,డిప్లొమా అమ్మాయిలూ నాతో త్వరగానే కలిసిపోయారు "అక్కా" అంటూ ,నాకోసం ఫుడ్ తీసుకు రావటం మొదలుకొని బాత్రూం రిజర్వు చేయడం వరకు . మాకు క్లాసు సాయంత్రం మూడు లేక నాలుగు గంటలకు వుండేవి తిరిగి వచ్చేసరికి ఎనిమిది దాటేది మనం తెలుగు తో పాటు జనరల్ స్టడీసేకూడా చేరాము . ఒక రెండు రోజులు ఒక్కదాన్నే వెళ్లాను తరువాత గుంటూరు అమ్మాయి క్లాసు లో పరిచయం అవ్వింది ,తను ఢిల్లీ జీ .యెన్ .టి యు లో చదివనాని నేనుండే హాస్టల్లో చేరానని పరిచయం చేసుకుంది తన రూమ్ కూడా నేనుండే వింగ్ లోనే వుండేది .ఆమె ఎప్పుడు బుక్స్ కాలేక్ట్ చేస్తూ ,osmaaniyaకి తిరుగుతూ క్లాసు టైం కి చేరేది రాత్రి డిన్నర్ తరువాత డిస్కషన్ అంటు నా రూమ్ కి వచ్చేది ఆ రోజు కబుర్లన్నీ పూస గుచ్చినట్లు నేను అడగకపోయినా చెప్పేది ,కబుర్లుఆసక్తిగా తోచి పక్క పిల్లలు వాళ్లు వీళ్ళు చేరేవాళ్ళు చివరికి ఆ అమ్మాయిల ఇందిరా పార్క్ విశేషాలు వాళ్ల బాయ్ ఫ్రెండ్ కబుర్లు ,ఆ తరువాత రోజు వాళ్ల ప్రోగ్రమ్మ్స్ ఇలా సాగేవి ....మన చదువు అలాలా సాగేది ,ఇంటి మీద బెంగ తో ఒక రెండు వారాలు మద్యలో ఊరేల్లోచ్చేదాన్ని .నేను చేరి నెల దాటాక ముందే రెండు వారాలు ఇంట్లో రెండు వారాలు హైదరాబాద్ లో వున్నాను .క్లాసు లు ఎప్పుడు సమయానికి జరిగేవి కావు పైగా వర్షాలు పడే కాలం చస్తూ బ్రతుకుతూ వెళ్తే క్లాసు కాన్సిల్ అనేవాళ్ళు ఆ తరువాత క్లాసు వుండేది ఈ మధ్య కాలం లో రాఘవేంద్ర కేఫ్ లో హోటల్ వాడిని పోషి స్తూ కాలక్షేపం చేసేవాళ్ళం ,తెలుగు క్లాసు మానేదాన్ని కాదు .నాకు తెలుగు క్లాసు లో రామ పరిచయం స్వల్పకాలం లోనే ఇద్దరం చాల దగ్గర అయ్యాము తను కూడా మేముండే హాస్టల్ క్రింద వింగ్ లో వుండేది తనది తిరుపతి అప్పటికే రెండేళ్ళ నిండి తను అక్కడ వుంటోంది ,చదువు మీద పెద్దగ ఇంట్రెస్ట్ వుండేది కాదు కాని తను చేసుకోబోయే అబ్బాయిని మాత్రం కంటికి రెప్పల చూసుకుంటూ చదివించేది ,అతను బాగా కష్టపడేవాడు [అతని పేరు ఇక్కడ రాయడం లేదు మంచి పోసిషన్ లో వున్నాడు }అతని స్నేహితులంతా బాగా చదివేవాల్లె ,వాళ్ళందరికీ నేను ఇన్స్పిరేషన్ అనేవాళ్ళు ఇల్లు పిల్లని వదిలి ఇలా వచ్చెనని ,కేఫ్ లో కూర్చుని మా సబ్జక్ట్స్ పై డిస్కషన్ పెట్టుకునేవాళ్ళం ,,,,{తరువాత}

]

]