ఎదురుచూపులు

ఎదురు చూసినంత సేపు పట్టలేదు నీ నిష్క్రమణం .మరల అవే చూపులు ...అవే తలపులు మన పునస్సమగం కోసం .
నా నుంచి నీవు ఎప్పటికి వేరుకావని ఒకప్పుడు బ్రమపడ్డాను...మన యెడబాటుతాత్కాలికం అనుకున్నా ...కాని అదే మన ఇద్దరి మద్య దూరానికి నాంది అని తెలుసుకున్నా...
మొదటిసారి నన్ను వీడివెళ్ళినప్పుడు నీ బేల చూపులు నా మనో ఫలకం ముద్రితమై అనుక్షణం తడిమి తడిమి చూసుకుంటుంది నా చిన్ని హృదయం ...ఇప్పుడు అవే ...ఆ అందమయిన కళ్ళలో యెన్నిమూగ భావాలో ....బంగారం ...యేమి చెప్పాలనుకున్నావురా ?...నను వదిలి వెళ్ళడం భాధగా వుందనా?....నేను వుండలేక పోతున్నాను అనా!అంత పాషాణంలా తయారయ్యేనాని కినుకా ! నీ చూపుకు అర్ధం యేమని వెదుక్కొనురా కన్నా ...?పెదవి ధాటి పలుకలేని నీ మౌనం నా మదిని ఎప్పుడో తట్టిలేపిందిరా చిన్నా ...నీకు తెలుసు ..........
,నిన్ను తలచినంతనే నేనొక పులుగై నిన్ను వీక్షించగాలనని .
నిన్ను గాంచినంతనే నా మనస్సోక నాట్య మయురమవునని
నిను తాకినంతనే నా తనువెల్ల కడలి తరంగమని
నీ యెడబాటు నా మనస్సుకు తడబాటేనని............అయిన నా మనస్సు తలుపులు మూసివేసి మన కలయిక కోసం ఎదురుచూస్తుంటాను ....ప్రియా
.!

"మా వజ్రాల వేట "

మేము చిన్నతనంలో ఇంట్లో ఏ పుస్తకం కనబడిన చదివేసేవాళ్ళం,చదవడమే కాకుండా ఆ బుడత వయస్సులోనే మాలో మాకు చర్చలు ,వాద ప్రతివాదాలు వుండేవి.మా నాన్న ప్రత్యేకించి పిల్లలికి సంభందించి 'చందమామ ,బొమ్మరిల్లు ,భాలమిత్ర పుస్తకాలు మిగిలిన వారపత్రికలతో పాటు తెప్పించేవారు.అప్పట్లో కథల్లోవన్ని నిజమే అని నమ్మే వయస్సు .మా అందరికంటే అక్క చాల పుస్తకాలు చదివేది,చదవడమే కాకుండా తనకు చెప్పాలని మూడ్ వచ్చినప్పుడల్లా వింతవింత కథలు చెప్పేది,మేము నోర్లు తెరుచుకుని మరీ వినేవాళ్ళం.అలా విన్న కథల్లో "ముత్యలదీవి ,వజ్రలదీవులు ,పగడాల దీవులు,బంగారం నిధులు ,ఇలా సాగేవి,అవన్నీవిన్నప్పుడు వాటిని చూడాలని,అలా సముద్రంలో ప్రయాణం చేసి ముత్యపు

చిప్పలు కుప్పలుగా తెచ్చుకోవాలని చాల ఆశగా వుండేది .ఖాళి దొరికినప్పుడల్లా సెలవురోజుల్లో సాహసయాత్రలు మా ఆటల్లో బాగం అయ్యేవి.పగడాల దీవులు,ముత్యాల దీవుల వేట అన్న మాటా .

మేము హైదరాబాద్ లో వున్నప్పుడు విజయనగర్ కాలనీ లో మా ఇంటికి కొంత దూరం లో మా అక్కచేల్లెల్లంముగ్గురం పాండురంగారావు మాస్టర్ దగ్గర ట్యూషన్ కి వెళ్ళేవాళ్ళం .మా అక్క నాకన్నా రెండు క్లాసులు ఎక్కువ చదివేదిఅంటే అక్క నాలుగో క్లాసు మనం రెండన్నమాట .ఆమె స్నేహితులు మమ్మల్ని పిల్లకాయల్ల చూసేవాళ్ళు,అందుకని వాళ్ళు కొంచెం ముందుగా గ్రూప్ గా నడిచేవాళ్ళు .చెల్లి నేను ఒక్క క్లాస్సే,తను నాకన్నా ఒక్క సంవస్తరం చిన్నది ,మరి మా ఇద్దర్ని ఎలా ఒకటే క్లాస్ లో చేర్పించారో తెలీదూ,ఇద్దరికీ కలిపి ఒకటే తట్ట బుట్టాను.(అనక నేను డబల్ ప్రమోషన్ కొట్టి తనకన్నా ముందుకి వెల్లిపోయననుకోండి మరల పీ.జి లో చచ్చినట్లు కలిసే చదివాం ) మా చెల్లి కి నాకు కలిపి ఒకటే అల్యూమినియం బాక్స్ వుండేది అందులోనే ఇద్దరి పుస్తకాలు వుండేయి.ట్యూషన్ నుండి వచ్చేప్పుడు వెళ్ళేప్పుడు వంతులవారిగా మోసేవాళ్ళం.

ఒకరోజు మేమంతా ట్యూషన్ అయ్యాక ఇంటికి వస్తుండగా రోడ్ వార అల్లంత దూరం లో ధగ ధగ మెరుస్తూ (ఎండకి)వజ్రాలు కనబడ్డాయి,చెల్లి నేను ఒక్కసారే చూసాం,అక్క అవేమి పట్టించుకోకుండా తన ఫ్రెండ్స్ తో కబుర్లు చెప్పుకుంటూ మా ముందు నడుస్తుంది .అక్కని ఆగమంటే వాళ్ళంతా చూసేసి వాటాఅడుగుతారని ఇద్దరం అక్కడే ఆగిపోయాం,అక్క కొంత దూరం పోయాక నేనే అరిచి చెప్పాను ,మా కోసం కమ్యునిటీ హాల్ దగ్గర ఆగమని,...అక్కకి తెలిసి నేను ఏ గోడవార పూలు కోస్తానికో అనుకుని ,వెనక్కి తిరిగి నాకు వార్నింగ్ ఇచ్చింది ,'మరల యే గండు చీమనో చేతికి పట్టించుకుని వస్తే మాత్రం తీయను,తరువాత నీ ఇష్టం'అని ముందుకు వెళ్లిపోయింది . చెల్లికి నాకు కళ్ళు పండుగే పండుగ,మొదట కనపడినవి కాక దానికి కొంచెం దూరం లోనే కుప్పగా వజ్రాలు పోసివున్నాయి .నేను పుస్తకాల పెట్టె ఖాళి చేసేసి పుస్తకాలు చెల్లి చేతిలో పెట్టి ఆ డబ్బా నిండా నింపుకుని మాకోసం ఎదురు చూస్తున్న అక్కని దాటుకుని ఇద్దరం ఇల్లు చేరేము,వాటిని ఎక్కడ దాచాలో మాకు సమస్య అయ్యి పెరటిలో వున్నా మామిడి చెట్టు మూలలో పోసి ఇసుకతో కప్పి పెట్టాము . ఖాళి చేసిన పుస్తకాల పెట్టి పట్టుకుని ఇద్దరం ఇల్లు గేటుతుంటే మా అమ్మ ఇద్దర్ని కేకవేసింది,'ఎక్కడికి మళ్ళాపెట్టె పట్టుకుని బయలుదేరారు 'అని.మా అక్క మాకు ఎదురు రానే వచ్చింది అంతలోపు..మా దగ్గర సమాధానం లేకఆ రోజుకి విరమించుకున్నాం .మా అక్కని తీసికెళ్ళి పెరటిలో దాచిన వజ్రాలు చూపించాం రహస్యంగా,అక్క వాటిని చూసి ముచ్చటపడింది కాని ఇవి వజ్రాలు కావేమోనని సందేహం వెలిబుచ్చింది,అయినా అక్కడ మిగిలినవి కూడా అక్క బాక్స్ లోను మా బాక్స్ లోను నింపి తెచ్చేయాలని ఆలోచన చేసాము.ఆ రాత్రంతా మా కబుర్లు అవే ,మిగిలినవి అక్కడ వుంటాయో ఎవరైనా పట్టుకు పోతారోనని .మరునాడు ట్యూషన్ కి వెళ్ళే దారిలో వాటికోసం చూసాం ,మిగిలినవి అన్నీ అలానే వున్నాయి .మా ట్యూషన్ కావడం ఆలస్యం అక్క బుక్స్ బాక్స్ నుండి తీసేసి ,మా బుక్స్ కూడా అక్క చేతిలో పెట్టి ముందుగా వెళ్ళిపోయి రెండు డబ్బాల నిండుగా చెమటలు కారుకుంటూ నింపుకుని మా స్థావరం లో పోసాము .ఈ విషయం చాల గుట్టుగా మా అమ్మకి తెలియనీయకుండా జాగ్రత్తపడ్డాము,బహుశ కథల ప్రభావం వల్ల సీక్రెట్ గా వుంచామేమో ఇప్పటికి అర్ధం కాదు . మొత్తానికి మేమేదో సాహసం చేసి వజ్రాలు సంపాధించుకున్నట్లు ఘనంగా బావించాము .

ఒక ఆదివారం పెరట్లో మేము నల్గురం ఆడుకుంటూ ఆలీబాబా సినిమాలో లా వజ్రాలు లేక్కలేసి కొలుద్దాము అని మొత్తం ఇసుకనుండి త్రవ్వి మా ఇంట్లో భియ్యం కొలిచే సోల తో కోలుస్తుండగా మా చిన్ని చెల్లె రెండేళ్లది మా దగ్గరకి ఆడుకోవటానికి వస్తే దాని రెండు బుల్లి చేతుల నిండా వజ్రాలు పోసాను మురిపెంగా.అది రెండు గుప్పెళ్ళనిండుగా పుచ్చుకుని మా దగ్గరనుండి ఎప్పుడు ఇంట్లోకి వెళ్లిందో గమనించలేదు ,మా అమ్మ కంగారు పడుతూ మా దగ్గరికి వచ్చి ,' చంటిదాని చేతికి గాజుపెంకులు ఎవరిచ్చారు,ఎక్కడివి అవి ,నాన్న విడిపిస్తున్న వదలడం లేదు'అంటూ ఆందోళన గా అడుగుతూనే మేము ఆడుతున్న వజ్రాలను చూసి కెవ్వున అరిచింది ,ఎంటివి ఇక్కడికి ఎలా వచ్చాయని ...ఆ క్షణాన మాకేం అర్ధం కాలేదు ,..'ఇవి వజ్రలమ,నేనుచెల్లి తెచ్చాం 'అని గర్వంగా చెప్పాను .ఇంతలో మా నాన్న రావడం చెల్లిని ఎత్తుకుని ,దాని చేతిలోవి నాన్న చేతిలో వున్నాయి...నాన్న ని చూసి అమ్మ మొత్తం కథ చెప్పడం నాన్న మొఖం చాల కోపంగా పెట్టుకుని ,మా అమ్మ ని బాగా తిట్టారు పిల్లలు ఎమ్చేస్తున్నారో కనీసం గమనించడం లేదని...అనక మా ముగ్గుర్ని విచారించి మా అక్కని అందరిని లోపలి పొమ్మని నన్ను చెల్లిని అలానే నెల మీద మోకాళ్ళ మీద సాయంత్రం వరకు కూర్చోమని ,నాన్న చైర్ తెచ్చుకుని పెరట్లో మా ఎదురుగానే పేపర్ చదువుతూ కూర్చున్నారు,మధ్యమధ్యలో 'ట్యూషన్ కి పంపిస్తే అవలాగా పెంకులు ఎరుకుంటార'అనిసుప్రభాతం చదువుతూ మద్యాహ్నం భోజనాల సమయానికి ఇద్దర్ని లేపి ,మరొక్కసారి అలాటివి చేయకూడదని హెచ్చరించారు ,హెచ్చరించ్డమే కాక మా భ్రమలు తొలగించారు ఆ 'వజ్రాలు'ఏమిటో వివరించారు.

ఇంతకి మేము సంపాధించుకొచ్చిన 'వజ్రాలు' ఒక లారీ ఆక్సిడెంట్ అయినా తాలుక గాజుముక్కలూ .,లారీ ముందున్న అద్దం పగిలి నుజ్జుగా అయ్యి స్పటికం లా చిన్న చిన్న మెరిసే రాళ్ల లా వున్నాయి,కొంచెం గట్టిగ పట్టుకుంటే చేతులు కూడా తెగుతాయి ..రోడ్ల మీద ఇప్పుడు అలాటివి కనబడిన చెల్లికి నాకు అవే జ్ఞాపకాలూ ,అప్పుడప్పుడు తలుచుకుని నవ్వుకుంటాం.ఎంత అమాయకమైన రోజులో తిరిగి అక్కడికి వెళ్లి పోవాలని అనిపిస్తుంది.

"గంట గడిస్తే చాలు"

అవి నేను కొత్తగా ఉద్యోగంలో చేరిన రోజులు. మేము నివసిస్తున్న ఊరికి అరవయ్యి మైళ్ళ దూరం లోని ప్రక్క జిల్లా లో నా మొదటి పోస్టింగు ..మావారిది సెంట్రల్ గవర్నమెంటు ఉద్యోగం కావడం వలన ,పాప చదువు వలన నేనే మూడు సంవస్తరాలు రోజు నేనున్నా ఊరి నుండి గంట ప్రయాణం చేసి వెళ్లి సాయంత్రం మరల ఇల్లు చేరేదాన్ని.పేరుకి జిల్లా హెడ్ క్వార్టర్స్ అయిన ఆ ఊరిలో ఎవరు వుండటానికి ఇష్టపడక మేమున్న సిటీ నుండే వందల్లో షటిల్ చేసేవాళ్ళు .రైల్లో గంట లేక నలభయ్యి నిమిషాలు పట్టేది మాకు ఉదయం,సాయంత్రం అనుకూలంగా సూపర్ ఫాస్ట్ ఎక్ష్ప్రెస్స్ లుండేవి వందల్లో వున్నా మా తోటి ఉద్యోగస్తులతో ప్రయాణం అస్సలు తెలిసేది కాదు .ఎప్పుడైనా అత్యవసరం అయినపుడు ఏదొక ట్రైన్ లో వెళ్ళిపోయేవాళ్ళం .

ఒకరోజు అత్యవసరంగా ఇంటికి వెళ్ళాల్సి వచ్చి ట్రైన్స్ కోసం వాకబు చేస్తేస్వర్ణజయంతి ఎక్ష్ప్రెస్స్ వుందని విజయవాడ వెళ్ళేవరకు ఎక్కడ ఆగదని కాకపొతే ట్రైన్ ఖాళీగా వస్తుంది కాబట్టి రిజర్వ్షన్ భోగి ఎక్కడం అంత సేఫ్ కాదు జెనరల్ఎక్కమని నాకూడా వచ్చిన సబ్ స్టాఫ్ చెప్పారు .వారు చెప్పినట్లే ట్రైన్ కి చివరిలో వున్నా భోగీ లలో ఆడవాళ్ళు కిటకిట లాడుతుంటే గబాల్న నేను ఎక్కడం ట్రైన్ కదలడం జరిగిందీ.అన్ని సీట్లు కలర్ఫుల్ గా వున్నాయి ఒక చోట ఇద్దరు ప్రక్కకి జరిగి నాకు మద్యలో సీట్ ఇచ్చారు నేను నా అలవాటు ప్రకారం నా హ్యాండ్ బాగ్ లోనుండి చదువుకోవడానికి పుస్తకం తీసుకుంటువుండగా ప్రక్కనుండి మగవాళ్ళ గొంతు వినబడింది ,ఎవరున్నారా అని నేను తలెత్తి చూడగా దరిదాపుల్లో ఎవరు లేరు ...కాని చూస్తున్న నేను ఒక్కసారే ఉలిక్కిపడ్డాను ...నా గుండె జారిపోయిందినా కాళ్ళ లో వణుకు ,నా గుండె చప్పుడు అతి స్పష్టంగా ఏడ్పు ఒక్కటే తక్కువ నా కళ్ళు పుస్తకంలో అతుక్కున్న మెదడంతా మొద్దుభారిపోయి ముడుచుకుపోయి కూర్చున్నాను వాళ్ళ లో వాళ్ళు ఒరియానో ,హిందినో గోలగోలగా మాట్లాడుకుంటున్నారు .మొత్తం కంపార్ట్మెంట్ అంతా 'హిజ్రా'లే వాళ్ళంతా దూరం నుండి ఎక్కడికో వెళ్తున్నారు.నిజానికి వాళ్ళు కనీసం నన్ను పలకరించలేదు,జరిగి మరీ ప్లేస్ ఇచ్చారు.కాని నాకు వారంటే చిన్నప్పటినుండి విపరీతమైన 'భయం'అదీ ఇప్పటికి పోలేదు

వాళ్ళు తరుచు రత్నాచల్,పినాకిని లలో చప్పట్లు కొడుతూ అక్కా,బావ అంటూ మీదమీదకివచ్చి డబ్బులు అడుగుతూ అదే అబ్బాయిలనైతే ఇక చెప్పనవసరంలేనంతగా విపరీతంగా ప్రవర్తిస్తారు.వాళ్ళ చప్పట్లు వినగానే ముడుచుకుపోతాను ,వారి వైపు చూడటానికి ఇష్టపడను,వాళ్ళు నా దగ్గరనుండి కదిలేవరకు టెన్షన్ అనుభవిస్తూనే వుంటాను .నాతోటి సిజనర్స్ నన్ను ఎప్పుడు భయపెట్టేవాళ్ళు ...వాళ్ళు వస్తున్నారు,ఇదిగో అదిగో అంటూ.అటువంటి భయం కలిగిన నేను గంటసేపు వాళ్ళ మద్య గడపడం,ఎప్పుడెప్పుడు నా గమ్యం చేరతానా అని భిక్కు భిక్కుమని ఎదురుచూస్తూ ,ఆఖరికి స్టేషన్ వచ్చాక దిగడానికి ఓపిక లేనంతగా నీరసపడిపోయాను.కార్ లో కూలబడి మావారిని చూసి భోరుమని ఏడ్చేసాను,అప్పటివరకు అతి కష్టం మీద ఆపుకుని :)విషయం తెలుసుకుని ఇంత చిన్నవాటికే బెదిరిపోయే నీవు ఇంకా ఉద్యోగం చేయగలవా అని హాస్యమాడారు .ఆ అనుభవం నన్ను చాల కాలం పీడకల లా వెంటాడింది.వాళ్ళంటే నాకు జాలే,కాని వారి ప్రవర్తన నచ్చదు .భగవంతుడికి ఎందుకింత పక్షపాతమో .....ఎందుకిలా సృస్టిస్తాడో.....లోతుగా ఆలోచిస్తే చాల భాధగా అన్పిస్తుంది ....ఇంత ఆలోచించిన వాళ్ళంటే ఇప్పటికి 'భయమే'

('నాకు హిజ్రాలంటే ఒళ్ళు మంట ' టపా కూడలి లో చదివాక రాయలన్పించింది )

కార్ డ్రైవర్ కథ -2

అనుకోని పరిస్థితిల్లో చెప్పకుండా వెళ్ళాల్సి వచ్చిందన్నాడు .పని వుంటే ముందు రోజు చెప్పమని కొంచెం గట్టిగానే హెచ్చరించాను.ఇలా ప్రతివారం లో నో పదిహేను రోజులకో హటాత్తుగా రేపు రానండి ,సెలవు కావాలనేవాడు .ఒకరోజు విసుగొచ్చి అడిగాను ,'నీకు యేం బాద్యతలు వున్నాయి బాబు అస్తమాను ఇలా సెలవలు పెడుతుంటావు 'అని .విచారించగా తేలినది ఏమంటే అతను కోర్ట్ కి అటెండ్ కావాలట ,ఎందుకంటె వాళ్ళ నాన్న స్థలం తాలుక ఆస్తి తగాదాల్లో వాళ్ళ నాన్న కి ఓపిక లేదని అతను హాజరు కావలసి వస్తుందన్నాడు .ఒక ఐదు ఆరు నెలల లో అయిపోతాదని చెప్పాడు .అతను మానేసిన రోజు ఒకసారి మా ఎదురింటి డ్రైవర్ ని అడిగాను,ఈ అబ్బాయి సంగతేంటని ,అతను పొంతన లేని సమాదానం చెప్పాడు .కోర్ట్ కి వెళ్ళాలని చెప్పాడు నాతో అనేసరికి,చెప్పాడామీకు అని అతను బోల్డంత ఆశ్చర్యపోయాడు .తనకి సరిగ్గా తెలీదని దాటవేశాడు.

ఆ అబ్బాయి నెమ్మది నెమ్మదిగా చేసినంత వరకు పద్దతిగా చేస్తూవుండటం తో ,అతను సెలవు పెట్టిన పెద్దగ పట్టించుకునేవాళ్ళం కాదు .ప్రక్క వీధిలో వున్నా మా అమ్మ వాలింటికి పనుల మీద పంపడం ,చెల్లి ,తమ్ముడు పిల్లలోచ్చిన ఒక్కరినే అతని తో పంపడం చేసేదాన్ని .ఒకరోజు చిన్న చెల్లి నాకు వార్నింగ్ ఇచ్చింది ,మరీ నమ్మేసి పిల్ల లిని అలా అతని కూడా పంపించోద్దని. ఆమె అన్నప్పటి నుండి నేను అతన్ని గమనించడం మొదలెట్టాను.ఎప్పుడు కార్ ఎక్కబోతున్న సన్నగా పాటలు వినిపిస్తుండేవి..ఆలకించగా అభినందన లోని 'మాటరాని మౌనమిది' అసలు ఎప్పుడు చుసిన అదే పాట ఎంతిష్టం ఐతే మాత్రం అస్తమానం ఇదే వినాలా అని ,అది అవ్వగానే ఆఫ్ చేసేసేవాడు .నాకు వుండే కొద్ది అర్ధం అయ్యింది ,నేను ఎక్కే ముందే అది ఆన్ లో పెట్టి అయ్యాక ఆపుతున్నాడని ,ఇక ఇంట్లో చర్చ పెట్టాను వీడు ఇదే పాట కావాలనే పెడుతున్నాడని ...ఉహు ...ఇంట్లో మావారు ,పాప ఒప్పుకోరు ,పాపం వాడికి పాటల పిచ్చితో ఇష్టమై అదే వింటున్నాడు అనేవాళ్ళు.వాళ్లంతా వున్నప్పుడు ఎఫ్.యేం పెట్టేవోడు .ఒకరోజు నేను ఒక షాప్ లో వుండగా దగ్గరలో పార్కింగ్ లోనుండి గట్టిగట్టిగా "నిన్నేనిన్నే దిల్సే ....వాయే వాయే "వస్తుంది,ఇంతకీ అది మా కార్ నుండే,నేను దగ్గరికి వచ్చాక బాగా తగ్గించేసాడు ,నేను కొంచెం కటువుగానే "ఏంటయ్యా ఈ పాటలు,ఎక్కడినుండి పట్టుకోచ్చావు నాయన "అన్నాను .కొత్తవండి 'దేశముదురు 'లోవి మేడం చాల బాగున్నాయండి అని,వాడి సమాదానం.వాడు అభినందన మార్చి వినవె వినవె మొదలెట్టాడు .అతని ప్రతి కదలిక నాకు విపరీతంగా గోచరించడం నాకు నేను సర్దిచేప్పుకోవడం అనవసరంగా వాడిని అనుమానిస్తున్నానేమోనని .

నేను కొంచెం దూరం వెళ్ళేప్పుడు పుస్తకాలు నా కూడా వుంటాయి ,అదే నాకు తీరిక టైం కూడా .ఒకరోజు చదువుతూ ఎందుకో హటాత్తుగా తలెత్తి చుస్తే కార్ వ్యూ మిర్రొర్ లోనుండి ఆ వెధవ నన్నే చూస్తున్నాడు కంగారుపడి చూపులు తిప్పేసుకున్నాడు .నేను గమనించనట్లు ఊరుకుండిపోయాను.తరువాత అదే పరిస్థితి రోడ్ వెనుక వచ్చే వాహనాలకు వుండాల్సిన పోసిషన్ వెనుక సీట్కిపరిమితం అయ్యింది .డౌట్ లేదు వీడో క్రిమినల్ అని నాకు అర్ధం అయ్యి ,ఇక ఈ డ్రైవర్ మనకి వద్దు అని జరుగుతున్నది చెబుతుంటే మా వారు సంశయం లో పడ్డారు,నేను ఊరకనే అనుమానిస్తున్నానని.వాడు యధాప్రకారం మరునాడేదో కోర్ట్ అన్నాడు, సరే ప్రస్తుతం అవసరం లేదు కబురు చేస్తాం అన్నాను వాడు నా మొహం లోకి సిరియస్ గా చూస్తూ పోయాడు ,మరునాడు నేను ఇంట్లో లేని టైములో ల్యాండ్ లైన్ కి ఫోన్ చేసిఫోన్ లిఫ్ట్ చేసిన మా అమ్మాయి తో అమ్మకివ్వు అని కాస్త తేడాగా మాట్లాడడు,మమ్మీ ఆఫీసు లో వుంటారుగా అక్కడికే మాట్లాడమని పాప చెప్పడం తో నా ఆఫీసు కి ఫోన్ చేసి చెత్త చెత్త వాగుడు బాగా తాగేసి వున్నట్లున్నాడు వినకుండా పెట్టేసాను .మరునాడు వాళ్ళ నాన్న,అక్కల్ని తీసుకొచ్చి పనిలో పెట్టుకోమని ఒకటే బ్రతిమాలడం .వాళ్ళేమో అమాయకంగా వీడు చాల మారాడు బుద్ధిగావుంటున్నాడు అని,అవసరం అయినపుడు పిలుస్తానులే అని చెప్పి పంపించేసాను.అతన్ని పెట్టిన ఎదురింటి డ్రైవర్ రవి ని గట్టిగ నిలదీసాను ,ఎందుకు అలాంటివాడిని పెట్టావని,వాల్లిన్ట్లోవాళ్ళు చాల మంచోళ్ళు వాళ్ళు చెప్పడం వల్లపెట్టాను మారాతాడనుకున్నమమ్మఅని క్షమార్పణలు చెప్పాడు .ఇంతకి మొత్తం ఆర తీస్తే ఇతను ఏదో గ్యాంగ్ కేసులో ఉండి బెయిల్ మీద బయట వుండి చెడు సావాసాలు వదలలేకో ,పుట్టుకతో వచ్చిన గుణం ఏదైనా వుంటే వదల్లెకో తన 'బుద్ది'చూపించుకుంటున్నాడు..........ఇంకో డ్రైవర్ కథ త్వరలో .

" కారు డ్రైవర్ కథ "

కథ శీర్షిక చూసి బోల్డంత ఆశ్చర్యపోతున్నారా !నాలుగు నెలల క్రితమే 'అనంతం 'బ్లాగ్ లో చూసాముకదా అని మరల ఇదేమీ కాపీ కథ అనుకుంటే అది నా తప్పు కాదు. మనకు .ఎదురయ్యే సంఘటనలతో ఎన్నో చెప్పొచ్చు .అతి జాగ్రత్తగా ఎంచుకోవలసిన వ్యక్తుల్లో వీరు వస్తారు ..నిజమే కదండీ మన నిత్య జీవితం లో మనం ఆధారపడే వ్యక్తిల్లో పనమ్మాయి ,డ్రైవర్లు నా వరకు ముఖ్యమైన వాళ్ళే .ఇపుడు ఏ ప్రభుత్వకార్యలయాల్లో కండిషన్ బండ్లు లేక ,కొనడానికి పర్మిషన్ లేక సెంట్రల్ ,స్టేట్ గవర్నమెంట్ లో ప్రవేట్ వెహికల్స్ ఇయర్ కి హైర్ చేయడం తో కారు డ్రైవర్లు ప్రవేట్ వ్యక్తులై వుంటారు.ఆఫీసు కార్ డ్రైవెర్ కన్నా ముందు ఇంట్లో కార్ డ్రైవెర్ కథ చెప్తాను . .మూడేళ్ళ క్రితం ఇంట్లో వున్న స్వంత కార్ కి మావారెంత వారిస్తున్నా వినకుండా డ్రైవర్ ని పెట్టాను .తనకి స్వంత డ్రైవింగ్ మీదే నమ్మకం ,నా గోల పాప గోల భరించలేక ఒప్పుకున్నారు.... ఆ డ్రైవర్ ని మా ఎదురింటి డ్రైవర్ తీసుకొచ్చాడు ,ఎదురు మార్వాడి దగ్గర పదేళ్ళ నుండి నమ్మకం గా పనిచేసే అబ్బాయి ఇలా అతన్ని తేవడం వలన గొప్ప నమ్మకం తో అప్పటికప్పుడే కుదిర్చేసాను/అతనికి ఓ పాతికేళ్ళు వుండొచ్చు.

.ఆ డ్రైవెర్ తండ్రి ఒక ప్రభుత్వ ఉద్యోగాని,అన్న అక్కలు మంచి చదువులు చదివారని , ఇతని కి మాత్రమె చదువబ్బక డ్రైవింగ్ నేర్చుకుని ఇలా పనులు చేస్తున్నాడని చెప్పాడు.మేము ఇచ్చే జీత భత్యాలకు ఎదురు ఇంత కావాలని అడగకుండా పనిలోకి చేరిపోయాడు .

ఆ అబ్బాయి చాల పద్ధతి గా టైం కి రావడం నీట్ గా కార్ తుడుచుకోవడం చూసి మావారికి చాల ముచ్చటేసింది ..పోనిలే ఇన్నాళ్ళకు ఒక మంచి పని చేసావు అని మనకు కీతాభుఇవ్వటం జరిగిందీ .ఎక్కువ పని వుండేది కాదు ,చక్కగా చెట్ల క్రింద కార్ పార్క్ చేసుకుని ఎఫ్ .యెమ్.వింటునో ,సీ.డి లు వింటూ పేపర్ పుస్తకాలు బుద్దిగ చదువుకుంటూ వుండేవాడు.ఒకరోజు చెప్పాపెట్టకుండా మానేసాడు .మరుసటిరోజు వచ్చి చాల అర్జెంటుగా ఊరెల్లాల్సి వచ్చిందన్నాడు ( మిగిలినది రేపు )

"యెగతాళి "

నాకు ఇప్పటికి అర్ధం కాని విషయం ఒకటుంది .మనిషి పుట్టుక తన చేతుల్లో లేదని ,తను ఒక మతంలోనో ,కులంలోనో ,ఒక వర్గంలోనో (అది ధనిక,పేదాకావొచ్చు)ప్రదేశంలోనో లేదా ఆడ,మగ గానో ,రంగుఆకృతి లోనో
పుట్టడానికి తన ప్రమేయం ఎంత మాత్రం లేనిదని తెలిసినా ,ఇది సత్యమని జగద్వితమైన ,కొందరు అవివేకులు మూర్ఖంగా యెగతాళి చేస్తూ పైశాచీకానందం పొందుతరెందుకో? జన్యుపరంగా మనకు సంక్రమించిన వాటిగురించి మాట్లాడి యెగతాళి చేయడం వివేకవంతుల లక్షణమైతే కాదు .మానవుని బలహీనతే అది ,ఎదుటి వ్యక్తిలోని మంచి లక్షణాలను వదిలేసి ఏదైతే తక్కువ కనిపిస్తుందో దాని మీదనే మాట్లాడటం !
నిన్న మా దగ్గర భందువుల ఇంట్లో పెళ్లి జరిగితే వెళ్ళడం జరిగిందీ.అమ్మాయి ,అబ్బాయి ఇద్దరు మాకు దగ్గర వాళ్ళే కావటంతో పైగా మేమంతా దగ్గరదగ్గర నివాసం వుండటం తో వచ్చేపోయే బంధువులతో మా ఇంట్లో కూడా కొంత హడావిడి చోటుచేసుకుంది.ఇలా బందుమిత్రులంత ఎప్పటికో కలవడం సరదాగానే వుంది .చాలాకాలం క్రిందట చుసిన బంధువులను కలవడం జరిగిందీ .మా బంధువుల్లో మా వారికి చెల్లె వరుస అయ్యే అమ్మాయి నిన్న చాల విసిగించింది.ఇటువంటి వారిని చుస్తే ఎందుకు కలిసాంర బాబు ,ఇక్కడినుండి మనమో వాళ్ళో మాయం అయితే బాగుండుననిపిస్తుంది.కొందరికి వయస్సు పెరుగుతుంది కాని జ్ఞానం,సంస్కారం మాత్రం క్రింది స్థాయిలోనే ఉంటాయి .అదే కోవకి చెందినది ఈ అమ్మాయి.ఆ అమ్మాయి పలకరింపులు కూడా చాల వ్యంగ్యంగా ను వేళకోళంగా వుంటాయి. ఆమె వచ్చిరాగానే నన్ను చూస్తూ "ఏంటి అప్పటి నుండి అలానే వున్నావు ,ఏమాత్రం గుప్పెడంత పెరిగినట్లేవు?"అన్నది .మొదట నాకు అర్ధం కాలేదు ,పెరగడం ఏమిటి అదీ ఈ వయస్సులో అని ఆలోచిస్తుండగా తట్టింది ఆమె చాల నిగుడమైన అర్ధం తో పలకరించిందని ,తనదైన తరహలోనని .నా ముఖం పై రాని నవ్వు పులుముకుని 'దేని గురించడుగుతున్నారో నాకు అర్ధం కావడం లేదు 'అన్నాను ."అదే నీ ఎత్తు గురించి అప్పటికి ఇప్పటికి ఏ మార్పు రాలేదు "వంకరగా నవ్వుతు అన్నది.'ఓహో నా ఎత్తు గురించా ఇంకా ఏమి పెరుగుతాం పెరిగే వయస్సు దాటి చాల కాలం అయ్యిందిగా అడ్డంగా పెరగమంటే పెరుగుతాం కాని నిలువుగా కష్టం కదా 'అన్నాను ఒకింత తీవ్రమైన స్వరంతోనే .ఆమె కొంచెం తత్తరపడిన తగ్గకుండా "నీవు ఎన్నైనా చెప్పు మా అన్నాముందు దిగదుడుపే "అన్నది .
నాకైతే ఆమె ప్రవర్తన అర్ధం కాలేదు ,ఎన్నో ఏళ్ళ తరువాత కలిసాము ,పైగా నేను వెళ్లేదే తక్కువ తీరిక వుండక.ఈమె నా పెళ్ళయిన క్రొత్తలో అత్తగారింట్లో మా ముగ్గురు ఆడపడుచులతో పాటు నన్ను టీజ్ చేయడం ఇప్పటికి నేను మరిచిపోలేదు.వాళ్ల అన్నయ్య ప్రక్కన నేనేమాత్రం చూడటానికి బాగోలేదని దానికి కారణం ఆయన చాల పొడవు వున్నారని నేనేమో తక్కువగా వున్నానని .అప్పుడు నాది మరీ చిన్నతనం ,పైగా అదంతా కొత్త వాతావరణం వలన మాటకీ మాట అనలన్పించినా బిడియం తో భేలగా వాళ్ళేమి అంటున్న మౌనంని ఆశ్రయించేదాన్ని .పోనీ నన్ను యెగతాళి చేసిన వారేమైనా సూపర్ గ్రోమోరే ఎరువు తో ఏపుగా ఎత్తుగా వున్నారా అంటే ..ఉహు ...నా అంతే ఇంచుమించుగ.:) మా పెద్దఆడపడుచు మాత్రం "నీవు మా అన్నా ప్రక్కన నడవాలంటే హై హీల్స్ వేసుకుని నడవాల్సిందే "అని కండీషన్ . నేను ఆగలేక ఒకరోజు అనేసాను 'మీ అన్నా ఏమైనా అమితబచ్చాన అంత ఎత్త లేదా నేనేమైనాజయబాధురి ల ప్రక్కన వున్ననా ,మరీ అంత తేడ అనిపించినా పట్టుబట్టి ఎందుకు చేసుకున్నారని 'నవ్వుతూనే అన్నాను.

వాస్తవానికి అక్క ,నేను మాత్రమె మిగిలినవారికన్నా హైట్ తక్కువ ,అది మేమెప్పుడు లోపంగా బావించలేదు .ఏదో నాయనమ్మో తాతలవో జీన్స్ అనుకునేవాళ్ళం .మొదటిసారిగా పెళ్ళయ్యాకే ఎదుర్కున్నాను.అప్పటి సంఘటనా నా మనస్సులో గాడంగా ముద్రపడిపోయింది. మా పాప వాళ్ల అత్తల్ని ఇప్పుడు టీజ్ చేస్తుంటది కావాలనే ...వాళ్ల పిల్లల హైట్ గురించి ప్రస్తావించి , ఎందుకంటే ఎవరు పాపంత వుండరు ,అలా మాట్లాడకూడదు అని చెప్పిన ,'లేదు మమ్మీ ఆ ఫీల్ వాళ్ళకి తెలియాలి 'అంటు నవ్వుతుంటుంది .

ఇంతాజేసి కట్టుకున్న వాడు ఎప్పుడు ఒక్కసారి కూడా పోల్చుకోలేదు ,తగినదానివి కాదు అనలేదు .:) ఇంట్లో వాళ్లకు లేని బాద ఊళ్ళో వాళ్లకు ఎందుకో అర్ధం కాదు .ఒక్కటి మాత్రం తెలుసుకున్నాను 'వివేకంతో మాట్లాడేవారు ఒక్క మాటన్న ఎంతో ఆలోచించాలని ,అవివేకులు వంద మాటలు మాట్లాడిన వాటికేమాత్రం విలువనివ్వకుండా వదిలేసేయాలని '.



'

నా బహుమతి 'పుస్తకం'

ఈ మద్య ఒక నవలని మరల చదవవలసినపుడు దానికోసం పుస్తకాల షెల్ఫ్ అంతా గాలించినా దొరకలేదు .ఎమైపోయిందబ్బా అని ఆలోచిస్తుంటే ఫ్లాష్ బాక్ లు కళ్ళ ముందు గిర్రున తిరిగాయి సినిమాల్లో లాగ.అప్పుడప్పుడు వచ్చే స్నేహితులు నచ్చిన పుస్తకాలు తీసుకుపోయి వాళ్ళిష్టం వచ్చినపుడు అంటే యాడదికో ,ఆర్నేల్లకో మళ్ళి తీసుకొచ్చిపడేయడం ,అలా ఆ పుస్తకానికి రెక్కలొచ్చి ఉంటాయని సరిపెట్టుకుని ఇంకోటి తెచ్చిపెట్టుకున్న .అలా అని నేను పుస్తకాలు ఎవరి దగ్గర తీసుకొని చదవనని కాదు , ఒకవేళ తీసుకున్న సదరు యజమానికి చెక్కు చెదరకుండా ఇచ్చే ప్రయత్నం చేస్తాను , పైగా ఆ పుస్తకానికి అట్ట వేసుకుని మరి చదువుతాను యధాతధం గా ఇవ్వాలనే ప్రయత్నంతో . నాకో చెడ్డ అలవాటుంది ,చదవడం తో ఆపకుండా చదివిన దాన్ని గురించి ఎవరోకరి తో చెప్పడం ,వాళ్లు ఆ పుస్తకం చదవాలనుంది ఇవ్వమని అడగడం ,సదరు పుస్తకం అడిగిన వాల్లెంటపడికూడా పోవడం అది మనింటి మొహం చూడడానికి నెలలు పట్టడం ,ఒక్కోసారి జాడలు కూడా లేకపోవడం , మా ఇంట్లో మా పెద్ద తమ్ముడు కనిపించినవల్ల చదువుతాడు ,చదివి దాన్ని ఎక్కడ వదిలేస్తాడో తెలీదు ,అదేమంటే చదివేసాంగా అంటాడు ,తన దగ్గరికి పుస్తకాలు వెల్లాయంటే ఆశలు వదులుకోవాల్సిందే .తనని తరుచు విసుక్కుంటాను ,జాగ్రత్త లేదని ,...చిన్నప్పుడైతే ఎవరికైనా ఏవైనా ఇస్తే అడిగేసేదాన్ని ,ముఖ్యంగా పుస్తకాలు లాటివి . ఇప్పుడైతే అడగడానికి చచ్చే మొహమాటం. నా చిన్నతనం లో జరిగిన సంఘటనా తరుచు గుర్తోస్తుంటాది,అదీ చెప్తాను .

అవి మేము చిత్తూర్ లో వున్నా రోజులు .అప్పుడు నేను అయిదు ఆరు తరగతులు చదివాను .అప్పటికే వేసవి తరువాత క్లాసు లు మొదలయ్యి రెండు నెలలు దాటి పోయాక ఒక ప్రభుత్వ స్కూల్లో మమ్మల్ని చేర్పించారు. మేము సంచార జాతికి చెందినోల్లం కాబట్టి ఎక్కడికి వెళ్తే అక్కడి వాళ్ళతో కలిసిపోతామన్నమాట :) మరి ఏడాదికో ఊరాయే . అక్కడ చదువు తో పాటు ఆటపాటలు ,అనేక సాస్కృతిక కార్యక్రమాలు నిర్వహించే వాళ్లు . అక్క ,నేను అన్నింటా పార్టిసిపేట్ చేసేవాళ్ళం .ఒకసారి చిల్డ్రెన్స్ డే సందర్భంగా భారిగా పోటీలు నిర్వహించారు .నేను పాటలు,నృత్యం,పైంతింగ్,వ్యాస రచన ,వక్రుక్త్వ (స్పీచ్) పోటీలు అన్నిటికి నా పేరు ఇచ్చేసా ,అస్సలే మనం జాక్ అఫ్ అల్ ట్రేడ్సే కదా ముందు వెనుక ఆలోచించకుండా గొప్పగా దూకేసాం .అన్నింటిలో పాల్గొని చిన్నదో పెద్దదో బహుమతులు గెలుచుకున్నాం ,ఏమి లేని చోట ఆముదం వృక్షం చందాన ....అసలు కథ ఇక్కడ మొదలయ్యింది ,వక్రుత్వపు పోటిలకు పేరు ఇచ్చాను కాని ,అదేంటో నాకు సరిగ్గా తెలిదు ,ఆ రోజు మద్యాహ్నం నుండి మా అక్క ప్రాణం తీసేసా , ఎలా మాట్లాడాలి ,ఏమి మాట్లాడాలని ,అక్క తో తిట్టించుకుంటూ నేను మాట్లాడవలసిన 'గ్రంధాలయాలు ' మీద రాయిన్చుకున్నాను.చూడకుండా అంతమంది ముందు స్టేజి మీద చెప్పడం ఆ రోజుల్లో నాకు హీర్కులియన్ ఎఫ్ఫోర్ట్ అని చెప్పొచ్చు .రెండు ,మూడు సార్లు తన ముందు ప్రాక్టిస్ చేయించింది .సరిగ్గా చెప్పడం లేదని 'గ్రంధాలయాన్ని'బట్టి వేయించింది .(మనకి లెక్కలు కూడా స్టెప్ ల తో సహా బట్టి వేయడం అలవాటే )...భయం వేస్తె ఎవరి వంక చూడకుండా చెట్ల వంక ,ఆకాశం వంక చూస్తూ చెప్పెసేయమంది .

నా పేరు స్టేజి మీద పిలవగానే నా కాళ్ళ లో వణుకు వచ్చేసింది .,నిజానికి నాకు పాటలు ,డాన్సులు అందరి ముందు చేయడం కొత్తేమి కాదు ...మైక్ ముందు ఒంటరిగా స్పీచ్ నాకు కొత్త . మైక్ ముందు అందరిని చూస్తూ బేలగా వుండిపోయాను ,మా టీచర్ జడ్జి లు సైగలు చేయడం తో మా అక్క కోసం వేదికను ధైర్యం కోసం ...ఇక లాభం లేదని మెదడంతా బ్లాంక్ అవ్వుతుండగా గొంతు సవరించు కుని సభకు ,ప్రధాన ఉపాధ్యాయునికి నమస్కారాలు చెప్పి ఇలా మొదలెట్టాను "గ్రంధలయములనగా పుస్తకములు బద్రపరుచు స్థలము"అని రెండు సార్లు చెప్పి ,అనక ఒక్క ముక్క గుర్తు రాక ఎదురు కూర్చున్న జనాలే మనస్సంతా నిండిపోయి ,ఏడుపొచ్చి ,నన్ను రక్షించేవారే లేరా ఇక్కడ అని ,బేల చూపులు చూస్తున్న నన్ను మా క్లాసు టీచర్ చొరవగా స్టేజి మీద నుండి దిగి పోవడానికి సహాయపడ్డారు.

ఇక చుడండి నా తరువాత ఒక్కొక్కరు మాట్లాడేవాళ్ళు తమ పేర్లు పిలవగానే రావడం ,దిక్కులు చూస్తూ నోరు పెగలక వెళ్లి పోవడం .ఆఖర్న వెంకటరత్నం అనే అబ్బాయి స్ప్పేడ్ గ వచ్చి అందరికి నమస్కారాలు గబగబా చెప్పేసి ,తను మాట్లాడబోయే టాపిక్ మరిచిపోయి బుర్ర గోక్కుంటూ నిలబడి పోయాడు అలా జునియర్ విభాగం పోటీలు ముగిసాయి .ఆ పోటికి సంభందించి మొదటి ,రెండో భాహుమతులు మా హెడ్ మాస్టర్ అప్పుడే స్టేజి మీద ప్రకటించారు ఫస్ట్ నాకు ,సెకండ్ వెంకటరత్నం కి ఇచ్చారు .ఇంటికెళ్ళే దారంతా అక్క నన్ను తిడుతూనే వుంది ,ఇంట్లో అందరికి చెప్పి నవ్వడం , "అయితేనేం నాకు ఫస్ట్ ప్రైజ్ వచ్చినదిగా "అని సిగ్గులేకుండా వాదన పెట్టుకున్నాబహుమతి ప్రధానం చిల్డ్రన్స్ డే నాడు జరిగిందీ .అక్కా ,నేను చాల తెచ్చుకున్నాము .వ్యాస రచనకి ,ఎలాక్త్యుషన్ కి పుస్తకాలు బహుమతులుగా ఇచ్చారు .నా వ్యాస రచన కు మొదటి బహుమతి "పాయసం తాగిన పిచ్చుక " నా బ్రహ్మాండ మైన ప్రసంగానికి "చరిత్రకెక్కిన చరితార్ధులు "అనే పుస్తకం ఇచ్చారు .

ఒకరోజు అంటే ప్రోగ్రామం అయిన రెండు రోజులకు అనుకుంటాను , మాకు సోషల్ కి వచ్చే టీచర్ క్లాసు రూం లో నన్ను ,వెంకటరత్నం ని లేపి మాకు బహుమతులుగా వచ్చిన పుస్తకాలను మరునాడు తెచ్చి చుపమన్నది .మరునాడు నేను హడావిడిగా నా పుస్తకాల బాక్స్ లో పెట్టుకుని ,ఆవిడ క్లాసు రూం లో వచ్చిందో లేదో నేను వెంకటరత్నం పోటీపడి ఆవిడ దగ్గరికి వెళ్లి నా రెండు పుస్తకాలు ఆవిడ చేతుల్లో పెట్టాను అదేదో ఘన కార్యం చేసినట్లు .ఆమె చక్కగా ఆ పుస్తకాలని తన హ్యాండ్ బాగ్ లో పెట్టుకుని సాయంత్రం స్టాఫ్ రూం కి వచ్చి కలెక్ట్ చేసుకోమంది .సాయంత్రం స్టాఫ్ రూం కి వెళ్లాను ,అప్పటికే ఆవిడ వెళ్లిపోయారని చెప్పారు .మరునాడు స్కూల్ కి వెళ్ళగానే స్టాఫ్ రూం కి ముందే వెళ్లాను .,ఆ టీచర్ నన్ను చూసి ,ఇంట్లో మరచిపోయాను రేపు తెస్తాను అని చెప్పింది , ఆ రేపు రేపు కాస్త నెలలు దాటేయి ,ఒకరోజు మాత్రం మొహం చిట్లిస్తూ నలిగి జీర్ణవస్థలో వున్నా 'పాయసం తాగిన పిచ్చుక ' ఇచ్చింది .ఆమె నన్ను చూడగానే అడగకుండానే రేపు అనేసేది .ఆ రేపు కాస్త మా యన్యుఅల్ పరీక్షలయ్యి ,వేసవి లో కొవ్వూరు వెళ్ళేదాకా జరిగిందీ.ఇప్పటికి నాకు ఆ పుస్తకం గుర్తొస్తే మనస్సు కలుక్కుమంటుంది .,ఆవిడ ఎక్కడుందో కనుక్కుని నా పుస్తకం నాకు ఇవ్వు అనాలన్పిస్తుంది.తరచుగా తలపుల్లోకి వచ్చి అసహనంగా అన్పిస్తుంది ,అప్పుడప్పుడు అనిపిస్తుంది 'అయాచితంగా' వచ్చింది కాబట్టి నిలవలేదేమోనని . ఇదండీ రెక్కలొచ్చి ఎగిరిపోయినా నా జ్ఞాపకం నా పుస్తకం .నేను పూర్తిగా చదవకుండానే నా చేతుల్లోంచి జారిపోయిన ముత్యం .