నేను మారానా ?

హ్మ్మ్ !! ఇటీవల  కాలములో  యే  ఫంక్షన్ కి వెళ్లినా  యే పబ్లిక్ గాథేరింగ్ లో వున్నా ఆఖరికి తరచూ నన్ను చూసే మా కాలనీ  వాళ్ళయినా నన్ను చూడగానే కుశాల ప్రశ్నలు అయ్యాక అడిగే ప్రశ్న .."మీరింకా సర్వీస్ లో ఉన్నారా? " లేకపోతె "రిటైర్డ్  అయ్యారా ?"అని ..ఈ ప్రశ్న  గత యాడాదిగా  వింటున్నాను ... వినడము  ఉలిక్కిపడడము  నా వంతు అవ్వుతుంది ..మరీ విడ్డురంగా ఆరు నెలల క్రితము మా అక్క నేను చెల్లి కాలనీ ఫంక్షన్ కి వెళ్ళాము .. మేము భోజనము చేస్తుండగా తెలిసిన వాళ్ళు వచ్చి పలకరిస్తూ మా అక్కని చూస్తూ "మీ అమ్మాయా " అని నన్ను  అడిగారు ..ముసిముసి నవ్వులతో మా అక్క ...పెట్టుకున్న ముద్దా నోట్లో దిగక  నేను తెగ ఇబ్బంది పడ్డాను ... మా అక్కకి నాకు రెండేళ్లు వ్యత్యాసము వుంది .  ఇంటికి వచ్చి అద్దములో చూసుకుంటే నాలో పెద్ద మార్పు లేదు ...అమ్మా నాన్నా బుజ్జులు వెళ్ళిపోయినా బెంగా నా గొంతులో మనస్సులో తాడితడిగానే వుంది ....బహుశ అందుకే వయస్సు మీద పడినట్లు కనబడుతున్నానేమో .... రిటైర్ అయ్యారా అని అడిగినప్పుడల్లా లేదు అని అరిచి చెప్పాలనిపిస్తుంది ... నిన్న కిట్టి పార్టీలో కొత్తగా చేరినావిడ పరిచయాలు చేసుకుంటూ నన్ను చూడగానే "మీరు హిమబిందు గారు కదూ !మీరు నాకు తెలుసు " అంటూ వెంటనే "మీరు ఇంకా  రిటైర్ అవ్వలేదా "అన్నది ...ఒళ్ళు మండినా  వెదవ నవ్వు పెదవుల పైన పులుముకుని తల అడ్డముగా తిప్పాను ..... ఇంటికి వచ్చి మా శ్రీవారిని అడిగాను "నేను ఎట్టా కనబడుతున్నాను "అని ...ఆయన నవ్వుతూ  నువ్వు నువ్వు లానే వున్నావు అన్నారు ...తాను మాత్రము ఏమి చెబుతాడు ...ఈ మధ్య ఇదే ప్రశ్న నేను అడుగుతుంటే !!   

ప్రత్యేకమైనరోజు

ఈ రోజు నవంబర్ 17  చాలా ప్రత్యేకమైనరోజు మాకుటుంబానికి.. విచిత్రంగా అనిపిస్తుంది ....ఈ రోజు మా పెళ్ళీ రోజు ..ఇకపోతే  నా ఏకైక పుత్రిక పుట్టిన రోజు కూడా ...సో మాకు ఖర్చు బాగా కలిసి వచ్చేది ...కొన్నాళ్ళు మా పాప పుట్టిన రోజు అమ్మ వాళ్లింట్లోనే జరిపేవారు మా పెళ్లి రోజు తో సహా .... పాప కాలేజి కి వచ్చాక మా ఇంట్లో నే చేసేవాళ్ళము .....క్రితం యేడాది  ఇదే రోజు నాకు మనవరాలు  "ఆధ్యా సరయు "పుట్టింది ... ఈ రోజు అమ్మా కూతుళ్లు కలిసి పుట్టిన రోజు సెలిబ్రేట్ చేసుకుంటున్నారు ..మూడు తరాలకి ముఖ్యమైన రోజు నవంబర్ 17 

ప్రక్కింటోళ్ల స్థలములో నా చెట్లు

ఈ రోజు సాయంత్రం ఇంటికి వచ్చి కాళ్ళు కడుక్కుంటూ ఉత్తర దిక్కు మొక్కల్ని పరకాయిస్తు ప్రహరీ ఆవల కి ఒక లుక్ ఇచ్చాను నా బొప్పాయిలు కాస్త రంగు మారాయి అరటి చెట్టు భారంగా ఒంగి నేలను చూస్తుంది ... ఇక వాటి భాధ చూడలేక డ్రైవర్ కుర్రాడిని పిలిచి  అర్జంటుగా గోడ దూకి అరటి గెల బొప్పాయిలు కోసేసెయ్యి అని వంటగదిలోకి వెళ్లి చాకు తెచ్చి ఇచ్చాను ...రెండు క్షణాల్లో అవి మన ఇంటికి వచేసాయి .... అవి గెల వేసినప్పటినుండి కాపలా కాయలేక చస్తున్నాను అస్సలుకే మనది క్యాంపుల ఉజ్జోగము అన్నట్టు మనది ఇప్పుడు విజ్జివాడలో ఉజ్జోగాము  కాదు రత్నాల సీమ కి వెళ్లి సంవత్సరము అయ్యింది కానీ వారము వారము విజివాడ చూడకుండా ఉండను గోడకి అవతల మనది కానీ స్థలములో నేను పెంచుతున్న వనముని చూడకుండా ఉండలేను ..ఆ స్థలము వాళ్ళు ఇటు దిక్కు కూడా చూడరు ... నేను అప్పుడెప్పుడో జంగారెడ్డిగూడెంకు నుండి తెచ్చిన అరటి చెట్లు ప్రహరీ పొడవునా సైనికుల్లా పెరిగి బోల్డన్ని గెలలు వేసి బరువు తో ప్రహరీ మొత్తము కూలగొట్టాయి ...ఇక దొరికిందే వంక మా వారు నిర్ధాక్షిణ్యంగా మొక్కలన్నీ నరికించి సిమెంటు చేపించి ప్రహరీ కట్టించారు ...నేను కిమ్మనకుండా వాటి పిలకల్ని ప్రక్క స్థలములో ..కొన్ని అమ్మ వాళ్ళింట్లో నాటెను .... వాటి ఫలాలు అన్నమాట ! చుట్టూ ప్రక్కల వారికి నాలుగు డజన్లు పంపిణి చేసి మిగిలినవి ఇవి ....ఇవి కూడా మా ఇంటికి ఎవరు వచ్చిన మా వారు అరటికాయలు వున్నాయి తీసుకు వెళ్ళండి అంటూ బలవంతంగా అంటగడతారు ..అరటి కూర తన గొంతుకలో దిగదు మరీ ఒకసారి తింటే గోప్పే ! బొప్పాయిది ఇంచుమించు ఇదే కథ ... మరోమారు గుర్తు చేసుకుందాము

  

పళ్ళ మొక్కలు పూలమొక్కలు కూరలు అన్నీ టెర్రేస్ ఎక్కేయి

ఇవన్నీ కొత్తగా ఇంటికి వచ్చిన పాపాయిలు ,,ఇంకొక విశేషము రెండు నెలలు క్రితము పారవేసిన బొప్పాయి గింజలు గ్రో బాగ్స్ లో  కళ్ళు విప్పేసి అప్పుడే పూలు పిందెలు వేసింది ,,క్రింద నేల తక్కువగా వుంది చుట్టూ చెట్ల తో  నీడలో మొక్కల ఎదుగుదల అస్సలు బాలేదు ..సో  కొత్తవన్నీ  టేర్రెస్  ఎక్కేస్తున్నాయి             

పూల పిచ్చి

పది సంవత్సరాల క్రింద నా మొక్కల ప్రపంచము ,,,,,,,అమ్మ గారు మరల  వెనుకకు తిరిగారు  :-)

కొత్త వ్యాపకం

బ్లాగు తీసి రాయాలని అనిపిస్తుంది  ,,,,,బ్లాగు రాయడము  మొదలు పెట్టి  పది సంవత్సరాలు  దాటింది  మొదట్లో వున్నా శ్రద్ద సంతోషము ఇప్పుడు లేవు ,,,సీరియస్ గా పనిలో వున్నప్పుడు కాస్త తీరిక చేసుకుని రాయాలని కూర్చుంటానాబుర్ర అంతా  గందరగోళము .... వున్నా ఒక్కగానొక్క అమ్మాయి  భూగోళనికి  అవతల ,,,,ఇంత పెద్ద ఇంట్లో మేము ఇద్దరమే  ,,,మీకు తోడు మేము ఉన్నాము  అంటూ కోకిల హ్యాపీ లు ( పెట్ డాగ్స్ ) జోరీగల్లా జ్ఞాపకాలు ...ఎక్కడా కుదురు లేదు  ఈ రెండున్నర ఏళ్ల లో అమ్మ నాన్న బుజ్జులు (నా dog ) ని కోల్పోవడము  తీర్చలేని లోటు కబుర్లు సలహాలు చెప్పడానికి అమ్మలేదు కెరీర్ గూర్చి ఉద్యోగములో వచ్చే ఒడిదుడుకుల మీద చర్చ కి నాన్న లేరు ఎటు వెళ్తే అటు నా కూడా కూడా తిరుగుతూ నాకోసము గుమ్మములో ఎదురు చూసే బుజ్జులు లేదు ,,,,మరచిపోదాము అన్నా మరవలేని నా ఆత్మీయులు ,,,వీళ్ళని అస్సలు ఎప్పటికయినా చూడగలనా ???? నిజంగా చనిపోయిన వారంతా  పైన లోకములో కలుస్తారా ????? ఇవన్నీ మనస్సుకు ఉపశమనము కలిగించడానికి కల్పితాలేమో ....ఆ భావన భ్రమల్లో పడి జీవన ప్రవాహములో పడటానికి అనుకుంటాను ,,,,,,,వద్దనుకున్నా నా మనస్సు గతం లోనే విహరిస్తోంది  ప్రస్తుత స్థితిని వదిలి  ,,,,,,,,ఖాళి దొరికినపుడు నాకు ఇష్టం అయినా వ్యాపకం  మొక్కల్ని పెంచే క్రమములో పడ్డాను ,,,,పుస్తకాల పట్ల కూడా మనస్సు నిలవడము లేదు ,,,సేంద్రీయ పంటలు పండించాలని మిద్దె తోటలు అభిరుచి పెరటి రుచులు యు ట్యూబుల్లో సీరియస్ గా వాచ్ చేయడములో నిమగ్నం అయ్యాను ,,,,,,,,ముందు ముందు నా బ్లాగు పోస్ట్స్ ఆక్రమిస్తాయి అనుకుంటాను ,

ఒక తరము వెళ్ళిపోయింది

మా గైడ్ ఫిలాసఫీర్ గొప్ప వ్యక్తిత్వము  విలువలు కలిగిన మా నాన్న మమ్మల్ని వదిలి వెళ్లిపోయారు  ఇల్లు పూర్తిగా ఖాళి అయ్యింది ,,,,https://himabinduvulu.blogspot.com/2009/06/blog-post_21.html